آیا در قوانین ایران نهاد مستقل «منع تماس/منع نزدیک‌شدن» به‌صراحت پیش‌بینی شده است؟

چه مبانی قانونی می‌تواند مبنای صدور محدودیت تماس قرار گیرد؟

تفاوت تدابیر کیفری و مدنی در این زمینه چیست؟

برای تقاضای محدودیت تماس چه مدارکی مؤثر است؟

در چه مراجع و با چه خواسته‌ای اقدام کنیم؟

چگونه فوریت و خطر را برای صدور دستور موقت اثبات کنیم؟

مرزهای جغرافیایی و ارتباطی چگونه تعیین می‌شوند؟

در صورت نقض دستور، چه پیگیری‌هایی ممکن است؟

چه راهکارهای جایگزینی در نبود حکم صریح منع نزدیک‌شدن وجود دارد؟

چه حمایت‌های اجتماعی و نهادی در کنار مسیر قضایی قابل استفاده است؟

چه توصیه‌های عملی برای افزایش ایمنی و مستندسازی وجود دارد؟