در اغلب مناطق روستایی، اصل نگهداری سگ ممنوع نیست اما ممکن است به ثبت در دهیاری یا شبکه دامپزشکی نیاز داشته باشد. مقررات محلی و مصوبات شورای روستا معیار اصلی‌اند.
خلاصه پاسخ: در اغلب روستاهای ایران «اصلِ نگهداری سگ» به‌خودیِ‌خود نیاز به مجوز سراسری ندارد، اما ممکن است بر اساس مقررات محلی (بخش‌نامه‌های دهیاری/بخشداری)، نوع کاربری سگ (نگهبانی، گله‌داری، شکاری)، محل نگهداری (حریم مسکونی یا اماکن عمومی)، و وضعیت بهداشتی و ایمنی، اخذ مجوز یا ثبت و رعایت ضوابط الزامی شود. همچنین مجموعه‌ای از تعهدات بهداشتی، ایمنی و مسئولیت مدنی و کیفری بر عهده مالک وجود دارد. در ادامه چارچوب حقوقی مربوط را می‌آورم:

۱) مجوز اصولی برای نگهداری در روستا
- قانون خاصِ ملی که نگهداری هر نوع سگ در روستا را منوط به اخذ «مجوز عمومی» کرده باشد وجود ندارد. با این حال:
- دهیاری‌ها طبق قانون تأسیس دهیاری‌های خودکفا و آیین‌نامه‌های مربوط، حق وضع دستورالعمل‌های محلی برای نظم، بهداشت و آس ...