در حقوق ایران، «فوت در حین خدمت» به‌خودیِ‌خود همیشه به معنای تعلق *مستمری* نیست. تعلق مستمری (وظیفه/بازماندگان) به این بستگی دارد که فوت از نظر مقررات مربوط، ناشی از انجام وظیفه/حادثه حین انجام وظیفه تشخیص داده شود یا صرفاً فوتی باشد که *در زمان خدمت* رخ داده اما ارتباط احراز شده‌ای با انجام مأموریت و وظیفه نداشته است. معیارها و مسیر پیگیری معمولاً این‌هاست:

---

## ۱) «چه زمانی فوتِ سرباز، مشمول مستمری می‌شود؟» (قاعده عملی)
مستمری بازماندگان معمولاً زمانی برقرار می‌شود که یگان خدمتی/سازمان وظیفه و مراجع پزشکی–اداری ذی‌ربط، فوت را در یکی از این قالب‌ها تأیید کنند:

### الف) فوت «ناشی از انجام وظیفه» یا «حین انجام وظیفه/مأموریت»
اگر حادثه/سانحه در حین آموزش، نگهبانی، عملیات، مأموریت، جابه‌جایی مرتبط با مأموریت، کارهای محوله در یگان ...