با انقضای پیمان اصلی یا نقض شرایط، قرارداد کارگر با پیمانکار نیز متأثر می‌شود. کارفرمای اصلی الزاماً متعهد به ادامه همکاری با کارگر نیست مگر در شرایط خاص.
خلاصه عملی: در حقوق کار ایران «نیروهای شرکتی» (پیمانکاری) از حیث رابطه استخدامی، کارگرِ شرکت پیمانکار محسوب می‌شوند نه کارگر کارفرما/کاربرده اصلی. بنابراین خاتمه قرارداد آنان تابع قواعد عام قانون کار میان «کارگر و پیمانکار» است، با آثار خاصی که از ماهیت پیمان و جابه‌جایی پیمانکار ناشی می‌شود. در مقابل، «نیروهای قراردادی» (مستقیم) طرف قرارداد با کارفرمای اصلی‌اند و خاتمه رابطه آنان مستقیم با همان کارفرما واقع می‌شود. آنچه در ادامه می‌آید راهنمای عملی خاتمه قرارداد نیروهای شرکتی است با مستندات قانونی.

۱) شناسایی درست رابطه و طرف قرارداد
- نیروی شرکتی کارگرِ شرکت پیمانکار است (ماده ۲ و ۳ قانون کار؛ و تبصره ماده ۱۳ در خصوص تعهدات پیمانکار نسبت به کارگران). کارفرمای اصلی فقط در قبال دیون کارگری پیمانکار در حکم «مسئولیت تضامنی» دارد، نه اینکه کارفرمای مستقیم کارگر باشد (ماده ۱۳ قانون کار).
- هرگونه خاتمه باید بین کارگر و پیمانکار واقع شود؛ جابه‌جایی یا اتمام قرارداد پیمانکار با کارفرمای اصلی به خودی خود موجب قطع رابطه کارگر با پیمانکار نیست مگر به یکی از اسباب قانونی خاتمه.

۲) اسباب قانونی خاتمه قرارداد کار برای نیروی شرکتی
مطابق ماده ۲۱ قانون کار، قرارداد کار فقط در موارد زیر خاتمه می‌یابد:
- فوت کارگر.
- بازنشست ...