در دیوان محاسبات کشور (به‌عنوان مرجع نظارت و رسیدگی به تخلفات و تضییع/تعیین مسؤولیت مالی در مصرف بودجه عمومی)، «ادله مؤثرتر» آن‌هایی هستند که مستند، رسمی، مالی و قابل ردیابی باشند و بتوانند رابطه‌ی بین *اقدام/ترک فعل* و *ایجاد ضرر یا تصرف غیرمجاز در اموال عمومی* را روشن کنند. در عمل، دیوان بیش از هر چیز با «سند» و «گزارش‌های رسمی حسابرسی» قانع می‌شود، نه صرفاً اظهارات شفاهی.

## ۱) اسناد و مدارک مالی و حسابداری (موثرترین دسته)
این‌ها معمولاً وزن اصلی را دارند چون موضوع دیوان، ماهیتاً مالی/بودجه‌ای است:
- اسناد هزینه و پرداخت: حواله، سند حسابداری، رسید انبار/تحویل، صورت‌وضعیت، فاکتور، لیست حقوق و مزایا، اسناد تنخواه.
- گردش حساب‌ها و مستندات بانکی (پرداخت به ذی‌نفع، زمان و مبلغ، شماره پیگیری).
- دفاتر و سیستم‌های مالی (خلاصه اسناد، ریز عملیات، لاگ‌های ثبت در سامانه‌های مالی).
- اسناد خزانه‌داری/ذیحسابی و مکاتبات مرتبط با تأمین اعتبار.

چرا مؤثر است؟ چون «ردّ پول» و «مبنای قانونی ...