فقدان قصد اهانت، بیان نقد منصفانه، نقل قول با مرزبندی روشن و نبود جنبه عمومی انتشار از دفاعیات متداول است. اثبات تحریف یا خروج از سیاق نیز می‌تواند مؤثر باشد.
پاسخ کلی و مبتنی بر قوانین ایران

در حقوق ایران، اهانت به اقوام (به‌عنوان مصداقی از اهانت نسبت به «قوم، نژاد، مذهب یا ساکنان یک منطقه») می‌تواند تحت شمول عناوین کیفری مختلف قرار گیرد؛ از جمله:
- ماده ۶۰۹ مکرر قانون مجازات اسلامی (تعزیرات) مصوب ۱۳۹۹ (قانون کاهش مجازات حبس تعزیری) که توهین به ادیان و اقوام و نژادها را جرم‌انگاری کرده است.
- ماده ۵۰۰ و ۵۰۰ مکرر (فعالیت تبلیغی علیه نظام یا ترویج خشونت/نفرت) در صورتی‌که اهانت، متضمن تحریک به خشونت یا نفرت‌پراکنی باشد.
- مواد ۶۰۸ و ۶۰۹ (نسخ یا اصلاحات را باید ملاحظه کرد) در خصوص توهین نسبت به اشخاص و مقامات، که به‌طور مستقیم ناظر به اهانت قومی نیستند اما در ترکیب با سایر عناوین قابل بررسی‌اند.
- ماده ۳۰ و ۳۱ قانون مطبوعات و همچنین مواد مرتبط در قانون جرائم رایانه‌ای (ماده ۱۸، ۱۴ و ۱۵) در صورتی که اهانت از طریق رسانه/فضای مجازی منتشر شده باشد.
- اصل ۱۹ و ۲۰ قانون اساسی (برابری حقوقی اقوام) به‌مثابه مبنای سیاست کیفری در حمایت از اقوام، ...