پاسخ کلی و عملی (با استناد به قانون مدنی و مقررات شهرسازی)

۱) اصل موضوع: حق عدم‌تعدّی و جلوگیری از اشراف
- طبق مواد ۱۳۲ و ۱۳۳ قانون مدنی، هیچ‌کس نمی‌تواند در ملک خود تصرفی کند که موجب تضرّر همسایه شود. اشراف مستقیم و سلب حریم خصوصی، در رویه قضایی از مصادیق «تعدّی و مزاحمت» قابل طرح است.
- قاعده «لاضرر» (اصل ۴۰ قانون اساسی و مبانی فقهی) و قواعد عمومی مسئولیت مدنی (قانون مسئولیت مدنی ۱۳۳۹) نیز پشتوانه حقوقی برای منع اشراف مضر است.

۲) مقررات شهرداری و ضوابط طرح تفصیلی
- معمولاً بازشو (پنجره) رو به حیاط خلوت و معبرهای مشترک تابع ضوابط فاصله، ارتفاع جان‌پناه، نورگیر و «غیرمشرف بودن» است. در بسیاری از شهرها پنجره‌های رو به حیاط همسایه باید:
- در ارتفاع معین از کف نصب شوند (مثلاً لبه پایین پنجره حداقل ۱.۸ الی ۲.۰ متر از کف) یا
- از نوع نورگیر غیرقابل دید مستقیم (شییش ...