خیانت در امانت عبارت است از استعمال، تصاحب، تلف یا مفقود کردن مال امانی برخلاف تعهد. عناصر اصلی آن سپردن مال، امانی بودن ید، عمل برخلاف امانت و وجود سوءنیت است.
خیانت در امانت در حقوق کیفری ایران به این معناست که مال یا شیء یا سندی که به طور مشروع و با رضایت مالک یا متصرف قانونی، به امانت نزد شخصی سپرده شده، بر خلاف توافق و مقصود امانت‌گذار مورد استعمال، تصاحب، اتلاف یا مفقود کردن عمدی قرار گیرد. مبنای قانونی آن ماده ۶۷۴ قانون مجازات اسلامی (کتاب تعزیرات) است: هرگاه اموال منقول یا غیرمنقول یا نوشته‌هایی از قبیل سفته، چک، قبض و… به عنوان اجاره، امانت، رهن یا برای وکالت یا هر کار با اجرت یا بی‌اجرت به کسی داده شده و قرار بر استرداد یا به مصرف معین رساندن آن بوده، و شخص آن‌ها را به ضرر مالکین یا متصرفین استعمال، تصاحب، تلف یا مفقود کند، خیانت در امانت محسوب و قابل مجازات است.

عناصر اصلی جرم خیانت در امانت
- عنصر قانونی: ماده ۶۷۴ ق.م.ا. تعزیرات و نیز مواد مرتبط ...