سند ۱۴۷ به اسنادی گفته می‌شود که بر مبنای مواد ۱۴۷ و ۱۴۸ قانون ثبت و آیین‌نامه‌های آن برای تعیین تکلیف اراضی و ساختمان‌های فاقد سابقه ثبتی یا دارای نواقص ثبتی صادر می‌شود. این اسناد غالباً ماهیتی اثباتی-تسویتی دارند و برای سامان‌دهی مالکیت‌های عادی به کار می‌روند.
سند «۱۴۷» اصطلاحی است که از مواد ۱۴۷ و ۱۴۸ قانون ثبت اسناد و املاک (مصوب ۱۳۱۰ و اصلاحات بعدی، به‌ویژه قانون اصلاح مواد ۱۴۷ و ۱۴۸ مصوب ۱۳۷۰ و تمدیدهای بعدی) نشأت می‌گیرد. در عرف ثبتی و معاملاتی، وقتی می‌گویند «سند ۱۴۷»، منظور مستندات و آراء صادره در فرایند موضوع مواد ۱۴۷ و ۱۴۸ است که برای تعیین تکلیف و صدور سند مالکیت در املاکی به کار می‌رود که:

- سابقه ثبت رسمی منظم ندارند یا به نام اشخاص دیگر است، اما تصرفات متقاضی ...