اجرای دستور قانونی مافوق، فقدان سوءنیت، اضطرار خدمتی، یا فقدان رابطه سببیت می‌تواند مطرح شود. همچنین نقص ادله اثبات، تردید در انتساب و ابهام در تفسیر به نفع متهم ارزیابی می‌شود.
پاسخ حقوقی (با رویکرد دفاعی و کاربردی) درباره ماده ۱۲۵ قانون مجازات جرائم نیروهای مسلح

۱) شناسایی دقیق موضوع و عناصر جرم
ماده ۱۲۵ قانون مجازات جرائم نیروهای مسلح (مصوب ۱۳۸۲ با اصلاحات بعدی) ناظر به یکی از مصادیق تخلفات/جرایم نظامی است که غالباً پیرامون ترک وظیفه، تمرد، عدم اجرای اوامر، یا رفتارهایی است که نظم و انضباط نیروهای مسلح را مخدوش می‌کند. برای دفاع مؤثر، باید:
- عنصر قانونی: بررسی دقیق متن ماده ۱۲۵ و تبصره‌های آن و آیین‌نامه‌های انضباطی مرتبط (از جمله قانون مجازات جرائم نیروهای مسلح و آیین‌نامه انضباطی نیروهای مسلح).
- عنصر مادی: احراز رفتار مشخص منتسب (مثلاً عدم تبعیت از دستور، ترک مقر، عدم انجام مأموریت، امتناع از اجرای امر مافوق، یا مشابه).
- عنصر معنوی: وجود سوءنیت عام (علم به الزام قانونی) و سوءنیت خاص (اگر ماده موردی خاص را بخواهد: مثل قصد اضرار، تمرد آگاهانه، یا تبانی). نبود سوءنیت یا اخلال در آن، یکی از دفاعیات کلیدی است.

۲) دفاعیات ماهوی مؤثر
- فقدان عنصر قانونی/تطبیق نادرست: اثبات اینکه رفتار انتسابی در شمول حصری ماده ۱۲۵ نیست یا مشمول ماده دیگری با وصف خفیف‌تر است. هرگونه ابهام باید به نفع متهم تفسیر شود ...