پاسخ کوتاه: «دو امضا» به خودی خود مسئولیت را «پراکنده» نمی‌کند، بلکه نوع و حدود مسئولیت را تابع توافق داخلی و متن سند می‌سازد. در برابر اشخاص ثالث با حسن‌نیت، هر شخصی که امضای معتبر او ذیل سند هست، اصولاً در حدود موضوع سند مسئولیت دارد؛ اما می‌توان با تنظیم صحیح «شرایط امضا» و «نمایندگی/سمت» دامنه و تقسیم مسئولیت را مدیریت کرد.

تحلیل حقوقی و ارجاعات:
- مبنا در حقوق ایران اصل حاکمیت اراده (ماده ۱۰ قانون مدنی) و قواعد عام نمایندگی و شرکت‌هاست. هرجا امضا به نمایندگی از شخص حقوقی است، حدود اختیارات امضاکنندگان تابع اساسنامه، مصوبات و آگهی‌های رسمی (ماده ۱۱۸ لایحه اصلاحی قانون تجارت برای شرکت‌های سهامی؛ مواد ۵۱ و بعد برای با مسئولیت محدود، و قواعد ثبت).
- در اسناد تجاری مانند چک/سفته/برات، امضا سبب تعهد تجاری مستقل هر امضاکننده است مگر خلاف آن در خود سند معتبر و برای دارنده قابل استناد باشد (مواد ۲۴۹ و ۳۰۹ قانون تجارت در خصوص مسئولیت تضامنی ظهرنویسان و صادرکننده؛ رویه قضایی در حمایت از دارنده با حسن‌نیت). شرط داخلی که به دارنده اعلام نشده معمولاً در برابر ثالث مؤثر نیست.
- در اسناد عادی و قراردادها، اگر دو امضا «به صورت مشترک و متضامناً» شرط شود، تعهد تضامنی مفروض است یا از عبارات قرارداد اس ...