راهنمای جامع اعاده دادرسی در دادگاه‌های صلح و توصیه‌های عملی برای موفقیت

۱) مبنای حقوقی اعاده دادرسی
- در آیین دادرسی مدنی: مواد ۴۲۶ تا ۴۴۱ قانون آیین دادرسی دادگاه‌های عمومی و انقلاب در امور مدنی (ق.آ.د.م) مرجع اصلی اعاده دادرسی نسبت به احکام قطعی مدنی است. اعاده دادرسی یک طریق فوق‌العاده اعتراض به احکام قطعی است و فقط در جهات احصاشده ممکن است.
- در آیین دادرسی کیفری: مواد ۴۷۴ تا ۴۷۷ قانون آیین دادرسی کیفری ناظر بر اعاده دادرسی کیفری است. در دعاوی کیفری، اعاده دادرسی عمدتاً نسبت به احکام قطعی محکومیت کاربرد دارد.
- دادگاه‌های صلح: اگر منظور شما شوراهای حل اختلاف/دادگاه‌های صلح باشد، ملاک همان قواعد عام اعاده دادرسی است؛ یعنی هرگاه رأی آن مرجع به‌عنوان حکم قطعی محسوب شود و قانون امکان اعاده را پیش‌بینی کرده باشد، جهات و تشریفات اعاده دادرسی مطابق قواعد عام اعمال می‌شود. در امور حقوقی شورا، قواعد ق.آ.د.م (مواد ۴۲۶ به بعد) و در امور کیفری مربوط، قواعد ق.آ.د.ک (مواد ۴۷۴ به بعد) اعمال می‌شود.

۲) انواع و جهات اعاده دادرسی (حقوقی – مواد ۴۲۶ و ۴۲۷ ق.آ.د.م)
اعاده دادرسی حقوقی فقط در جهات زیر پذیرفته می‌شود:
- مخالف بودن مفاد حکم با یکدیگر (تعارض مندرج در یک حکم) یا با حکم دیگر بین همان اصحاب دعوا و نسبت به همان موضوع و سبب، بدون جهت قانونی (مواد ۴۲۶ بند ۱ و ۴۲۶ بند ۶).
- صدور حکم بیش از خواسته یا نسبت به چیزی که خواسته نشده (بند ۲).
- وجود اسناد یا اوراق جعلی یا گواهی دروغ مؤثر که در حکم مؤثر بوده و جعلیت/کذب بعداً احراز شود (بند ۳).
- به‌دست آمدن اسناد جدید که در جریان دادرسی مکتوم بوده و ...