موارد شامل انقضای مدت، اتمام کار در قرارداد موقت، استعفای کارگر با رعایت تشریفات و اخراج موجه کارگر طبق رأی هیأت‌های حل اختلاف است. فسخ یک‌جانبه بدون سبب قانونی معمولاً با مسئولیت جبرانی همراه می‌شود.
پاسخ کلی و مستند به قانون کار ایران:

۱) اصل بر لزوم قرارداد کار و ممنوعیت فسخ یک‌جانبه
- طبق ماده ۲۵ قانون کار، قرارداد کار با مدت موقت یا برای انجام کار معین، جز در موارد پیش‌بینی‌شده در خود قرارداد یا وقوع شرایط قانونی، قابل فسخ یک‌جانبه نیست و به‌صورت عادی باید تا پایان مدت ادامه یابد.
- فسخ یک‌جانبه در قراردادهای مدت‌موقت، بر خلاف اصل است و فقط در صورت وجود اختیار قانونی یا قراردادی معتبر امکان‌پذیر است. در غیر این‌صورت، خاتمه باید از طرق قانونی مانند اتمام مدت، استعفا (برای کارگر)، اخراج موجه (برای کارفرما)، بازنشستگی، ازکارافتادگی، فوت و امثال آن انجام شود (مواد ۲۱ و ۲۵ قانون کار).

۲) موارد مجاز خاتمه/فسخ از نظر قانون کار
الف) اتمام قرارداد یا انجام کار معین
- ماده ۲۱ بند الف و ب: پایان مدت در قرارداد مدت‌موقت، یا اتمام موضوع کار در قرارداد معین، موجب خاتمه قانونی قرارداد است.

ب) استعفای کارگر
- ماده ۲۱ بند ج و ماده ۲۵ و ۲۷: کارگر می‌تواند استعفا دهد، مشروط بر رعایت تشریفات داخلی (اگر در قرارداد/آیین‌نامه آمده) و اطلاع کتبی. عرفاً باید فرصت تحویل کار رعایت شود. در عمل برای قرارداد مدت‌موقت، ترک کار بدون رعایت شروط می‌تواند مسئولیت جبران خس ...