جریمه فسخ عموماً به صورت وجه التزام یا خسارت ناشی از عدم اجرای تعهدات در قرارداد پیش‌بینی می‌شود. این مبلغ مستقل از حقوق مسلم کارگر مانند سنوات، مرخصی مانده و مزایای معوق است.
منظور از «جریمه فسخ» در قرارداد کار، مبلغ یا خسارتی است که یک طرف قرارداد (معمولاً کارگر یا کارفرما) در صورت خاتمه‌دادن یک‌جانبه و غیرقانونی یا برخلاف مفاد قرارداد و عرف، ملزم به پرداخت آن می‌شود. با این حال، در حقوق کار ایران باید بین چند مفهوم تفکیک کرد:

۱) اصل حاکم در قانون کار
- قانون کار ایران رابطه کار را رابطه‌ای حمایتی و آمره می‌داند؛ یعنی بسیاری از احکام آن قابل توافق برخلاف نیستند (ماده ۸ قانون کار: شروط برخلاف مقررات آمره بی‌اعتبار است).
- خاتمه قرارداد کار به‌طور کلی در مواد ۲۱ تا ۲۵ قانون کار پیش‌بینی شده است (پایان مدت، اتمام کار، استعفا، بازنشستگی، ازکارافتادگی ...