خلاصه پاسخ
- امضا در حقوق ایران اصلًا به‌منزله انتساب مفاد سند به امضاکننده و اعلام اراده است؛ اما همیشه به معنای پذیرش همه تعهدات مندرج در صورتجلسه نیست. آثار امضا به نوع سند، جایگاه امضا، حدود نمایندگی، شرایط شکلی و واقعی و قرائن همراه بستگی دارد.
- امضای ساده در ذیل صورتجلسه عموماً دلالت بر پذیرش مفاد آن دارد، مگر اینکه:
۱) امضا صرفاً برای حضور/اطلاع باشد و این امر از متن یا قرائن برآید؛
۲) امضاکننده فاقد اختیار یا اهلیت برای تعهد دادن بوده باشد؛
۳) رضایت مخدوش باشد (اکراه، اشتباه مؤثر، تدلیس)؛
۴) مفاد صورتجلسه خلاف قوانین آمره یا نظم عمومی باشد؛
۵) صورتجلسه صرفاً نقش اثباتی وقایع را داشته باشد نه ایجاد تعهد.

مبانی قانونی و رویه
- مواد ۱۲۸۴ تا ۱۲۹۶ قانون مدنی و مواد ۱۹۸ به بعد قانون آیین دادرسی مدنی در باب ادله اثبات: سند کتبی امضا شده دلیل بر انتساب مفاد آن به امضاکننده است. ماده ۱۲۹۳ ق.م. درباره اعتبار اسناد عادی و ماده ۱۳۰۱ درباره انکار ...