بله، اراضی آموزشی به‌عنوان خدمات عمومی در طرح‌ها اولویت حفظ دارند و تغییر آنها نیازمند توجیه فنی-اجتماعی قوی است. هرگونه مغایرت با سرانه‌های خدماتی معمولاً با حساسیت بیشتری بررسی می‌شود.
پاسخ کلی (با تکیه بر قوانین و رویه‌های رایج): تغییر کاربری از آموزشی به مسکونی در ایران از دشوارترین انواع تغییر کاربری است، زیرا «کاربری‌های خدماتی عمومی» از جمله آموزشی، در طرح‌های شهری جایگاه حمایتی/حاکمیتی دارند و تغییر آن‌ها منوط به طی فرآیندهای سخت‌گیرانه، اخذ مجوز از مراجع متعدد و احراز عدم نیاز عمومی است. در بسیاری موارد، اصل بر حفظ کاربری آموزشی است و صرفاً در صورت فقدان ضرورت عمومی و امکان جبران خدمت عمومی با معوض مناسب، تغییر ممکن می‌شود.

مبانی قانونی و اسناد بالادستی
- قانون تغییر کاربری اراضی زراعی و باغ‌ها مصوب ۱۳۷۴ و اصلاحات بعدی: ناظر به خارج از محدوده/حریم شهرها است؛ در داخل محدوده شهری، مرجع اصلی طرح‌های توسعه و عمران (جامع/تفصیلی) و کمیسیون ماده ۵ است.
- قانون تأسیس شورای عالی شهرسازی و معماری ایران (۱۳۵۱) و آیین‌نامه‌های آن: تعیین و تغییر کاربری در قالب طرح‌های جامع و تفصیلی، با مرجعیت شورای عالی و کمیسیون‌های ماده ۵.
- قانون سامان ...