پاسخ به‌عنوان وکیل در حقوق ایران

۱) سفته چیست؟
- سفته (فته‌طلب) سند تجاری‌ای است که صادرکننده تعهد می‌کند مبلغ معینی را در تاریخ معین یا عندالمطالبه به دارنده بپردازد. مواد ۳۰۷ تا ۳۰۹ قانون تجارت به تعریف و ارکان سفته پرداخته‌اند.
- ارکان ضروری: مبلغ، گیرنده (یا در وجه حامل)، تاریخ صدور، تاریخ سررسید (می‌تواند عندالمطالبه باشد)، امضای صادرکننده. عدم درج برخی موارد می‌تواند سفته را از حالت «سند تجاری» به «سند عادی» تنزل دهد یا آثار تجاری آن را محدود کند.

۲) تفاوت‌های مهم سفته با چک
- ماهیت:
- چک: دستور پرداخت به بانک است؛ پرداخت از محل موجودی نزد بانک. قانون صدور چک (مصوب ۱۳۵۵ و اصلاحات ۱۳۹۷ و ۱۴۰۰) حاکم است.
- سفته: تعهد مستقیم صادرکننده به پرداخت است؛ وابسته به بانک یا حساب نیست. قانون تجارت (مواد ۳۰۷ به بعد) و آیین‌نامه اجرای اسناد لازم‌الاجرا.
- ضمانت اجرا:
- چک: علاوه بر امکان مطالبه حقوقی و ثبتی، در مواردی وصف کیفری دارد (چک بلامحل با شرایط مواد ۷ تا ۱۰ قانون صدور چک). اجرای مستقیم از طریق سامانه صدور چک/ثبت چک صیادی و اجرای ثبت نیز ممکن است.
- سفته: وصف کیفری ندارد؛ ابزارهای مطالبه حقوقی (دادخواست) و ثبتی (اجرای ثبت در صورت دارا بودن شرایط لازم‌الاجرا) و اجرای مستقیم بر مبنای «واخواست» و «مسئولیت تضامنی» امضاکنندگان.
- اعتراض (واخواست):
- در سفته، برای حفظ حقوق علیه ظهرنویسان و استفاده از مسئولیت تضامنی، واخواست ظرف مهلت مقرر اهمیت دارد (مواد ۲۸۰، ۳۱۴، ۳۱۵ قانون تجارت).
- در چک، گواهی عدم پرداخت بانک نقش اصلی را دارد.
- مرور زمان تجاری (اگرچه در عمل با نسخ ضمنی و رویه کمرنگ شده): در اسناد تجاری از جمله سفته، مواعد خاص برای طرح دعوی علیه ظهرنویسان مطرح بوده است.
- قابلیت انتقال:
- هر دو قابل ...