در نقش وکیل، برای تنظیم قرارداد عبور لوله آب از اراضی خصوصی، علاوه بر توافق‌های کلی، درج بندهای دقیق و شفاف ضروری است تا هم حقوق مالک و هم مجری طرح (دارنده حق عبور) تضمین شود و از اختلافات بعدی پیشگیری گردد. چارچوب کلی می‌تواند با استناد به قواعد عمومی قراردادها در قانون مدنی (مواد ۱۰، ۲۱۹، ۲۲۰، ۲۲۱، ۷۵۹ به بعد در باب صلح، و مواد ۳۰۸ به بعد در غصب و ضمان در صورت ورود خسارت) و نیز مقررات مربوط به «حق‌ارتفاق» (مواد ۹۳ تا ۱۰۲ قانون مدنی) سامان یابد. در طرح‌های عمومی و شمول قوانین خاص، مقررات قانون نحوه خرید و تملک اراضی و املاک برای اجرای برنامه‌های عمومی، عمرانی و نظامی دولت مصوب ۱۳۵۸ و اصلاحات مرتبط هم باید لحاظ شود.

بندهای ضروری پیشنهادی در قرارداد

۱) مشخصات طرفین و مبنای حق
- مشخصات کامل مالک/مالکان و دارنده حق (شخص حقیقی/حقوقی، شماره ملی/شناسه ملی).
- تصریح به مبنای ایجاد حق: صلح حق عبور لوله (به‌صورت حق ارتفاق یا حق انتفاع محدود) یا بیع حق، یا اذن معوض/غیرمعوض.
- در صورت پروژه عمومی: اشاره به مجوز قانونی و مصوبات مراجع ذی‌صلاح (کمیسیون‌های موضوع قانون تملک، مصوبه هیأت وزیران/شورا، پروانه‌ها).

۲) توصیف دقیق مسیر و مشخصات فنی
- تعیین موقعیت مسیر به‌صورت دقیق: نقشه UTM، کروکی امضاءشده، عرض حریم موردنیاز، عمق دفن لوله، دهانه‌های دسترسی.
- مشخصات فنی لوله، فشار، قطر، جنس، استاندارد نصب و بهره‌برداری، الزامات ایمنی.
- تعیین حریم‌های ایمنی و محدودیت‌های مترتب بر مالک (مثلاً منع حفاری در حریم، ساخت‌وساز، درختکاری عمیق). ...