پاسخ کوتاه: در حقوق ایران «ضمان» و «گارانتی/وارانتی» دو نهاد متفاوت‌اند. ضمانت در معنای حقوقی، تعهد قانونیِ جبران خسارت یا پرداخت دین است (ضمان قهری یا قراردادی). گارانتی یک تعهد قراردادیِ پس از فروش است که فروشنده/تولیدکننده طوعاً برای تعمیر، تعویض یا رفع عیب در بازه زمانی مشخص می‌پذیرد. خریدار هم‌زمان می‌تواند به حقوق قانونی (قوانین آمره) و حقوق قراردادی (شرایط گارانتی) استناد کند؛ شرط گارانتی نمی‌تواند حقوق آمره‌ی مصرف‌کننده را ساقط کند.

شرح تفصیلی:

۱) مفاهیم پایه
- ضمان (به‌معنای حقوقی): هر نوع تعهد به جبران خسارت یا انتقال دین. دو شاخه مهم:
- ضمان قهری: بدون قرارداد خاص و به حکم قانون ایجاد می‌شود؛ مانند مسئولیت مدنی ناشی از ورود زیان. مبنا: قانون مسئولیت مدنی ۱۳۳۹ (مواد ۱ و ۲ و بعد)، و قواعد عام مسئولیت مدنی در فقه و قانون مدنی (از جمله مواد ۳۲۸، ۳۳۱ ق.م در اتلاف و تسبیب).
- ضمان قراردادی: ناشی از قرارداد خصوصی است؛ مثل شرط خسارت، وجه‌التزام، یا تعهد به پاسخگویی نسبت به عیوب.
- گارانتی/وارانتی: تعهد قراردادیِ تولیدکنن ...