برای کاهش ریسک‌های حقوقی در مأموریت (مأمور به خدمت) کارکنان دولت، توصیه می‌شود دستگاه‌های اجرایی و خود کارکنان مجموعه‌ای از اقدامات مدیریتی، قراردادی و اسنادی را رعایت کنند. محورهای کلیدی و مستندات قانونی مرتبط به شرح زیر است:

۱) صدور مجوز و ابلاغ شفاف و مستند
- صدور ابلاغ مأموریت کتبی، با ذکر: واحد مبدأ و مقصد، موضوع مأموریت، مدت دقیق، محل خدمت، گزارش‌دهی، تکلیف تبعیت از مقررات دستگاه مقصد، و وضعیت پست سازمانی در مبدأ.
- استناد حقوقی: قانون مدیریت خدمات کشوری (مواد مرتبط با جابجایی/استفاده از نیروی انسانی به‌ویژه مواد ۴۵، ۴۶ و ۵۲ بر حسب مورد)، آیین‌نامه‌ها و دستورالعمل‌های داخلی هر دستگاه و بخشنامه‌های سازمان اداری و استخدامی کشور درباره مأموریت/مامور به خدمت.
- تعیین مقام مجاز صادرکننده ابلاغ طبق اختیارات مصرح در قوانین و اساسنامه دستگاه. ابلاغ خارج از حدود اختیار، ریسک بطلان و مسئولیت اداری/انضباطی دارد.

۲) تعیین وضعیت استخدامی و مزدی در دوره مأموریت
- تصریح اینکه رابطه استخدامی با دستگاه مبدأ برقرار است یا به دستگاه مقصد منتقل می‌شود (در اغلب مأموریت‌ها، رابطه استخدامی با مبدأ باقی می‌ماند و پرداخت‌ها طبق توافق انجام می‌شود).
- تعیین کتبی پرداخت حقوق، فوق‌العاده‌ها، اضافه‌کار، بدی آب‌وهوا، محرومیت ...