«مأمور به خدمت» در نظام اداری ایران به کارمندی گفته می‌شود که بنا به تصمیم مرجع صالح اداری، موقتاً برای انجام وظیفه در واحدی خارج از محل خدمت اصلی یا برای انجام مأموریت مشخص، اعزام یا منتقل می‌گردد؛ بدون آن‌که لزوماً رابطه استخدامی او با دستگاه متبوع قطع شود. این وضعیت می‌تواند داخل همان دستگاه، بین دستگاه‌های اجرایی مختلف، یا حتی به خارج از کشور باشد و معمولاً با حفظ پست یا با تعیین تکلیف وضعیت پست سازمانی همراه می‌شود.

مبانی قانونی و مقررات مرتبط:
- قانون مدیریت خدمات کشوری (مصوب ۱۳۸۶):
- ماده ۴۵ و ۴۶: به جابه‌جایی و انتصاب و تغییر محل خدمت اشاره دارند و مبنای کلی برای مأموریت‌های اداری و انتقال محل خدمت محسوب می‌شوند.
- ماده ۴۷ و ۴۸: ناظر بر مأموریت‌ها و آموزش ضمن خدمت و آثار آن بر حقوق و مزایا.
- ماده ۴۹: مأموریت آموزشی و حفظ حقوق و مزایای مرتبط.
- ماده ۶۸: فوق‌العاده مأموریت و هزینه سفر و اقامت.
- ماده ۱۲۱ به بعد: آیین رسیدگی‌های اداری و انضباطی در دوره مأموریت نیز جاری است.
...