پاسخ به‌صورت کلی و عملی و با استناد به قوانین ایران

۱) مبنای حقوقی عدم اهلیت و اثبات زوال قوه تمییز
- در حقوق ایران، دارا بودن “اهلیت استیفاء” برای انجام معاملات و تصرفات حقوقی شرط است (مواد ۲۱۰، ۲۱۱ و ۲۱۲ قانون مدنی). شخصی که به دلیل بیماری زوال عقل (از جمله آلزایمر در مراحل متوسط و پیشرفته) فاقد قوه تمییز باشد، محجور محسوب می‌شود و تصرفات او غیرنافذ یا باطل است.
- ماده ۱۲۰۷ قانون مدنی: مجانین و اشخاص غیررشید (سفیه) محجورند. اگر آلزایمر موجب زوال عقل یا سلب تمییز مؤثر باشد، می‌تواند ذیل این حکم قرار گیرد.
- ماده ۱۲۱۹ قانون مدنی و مواد ۴۶ تا ۴۸ قانون امور حسبی: حجر باید به حکم دادگاه احراز شود. صرف تشخیص پزشکی بدون رأی دادگاه برای آثار حقوقی کامل کفایت نمی‌کند، گرچه ادله پزشکی مبنای تصمیم دادگاه است.

۲) نحوه اثبات آلزایمر در دادگاه
- ادله اثبات: گواهی و نظریه پزشکی قانونی، سوابق درمانی متخصص مغز و اعصاب/روان‌پزشک، تست‌های شناختی (MMSE, MoCA)، مدارک بستری، شهادت مطلعین، قرائن رفتاری (فراموشی شدید، گم‌کردن راه، ناتوانی در انجام امور مالی).
- مرجع کارشناسی: معمولاً دادگاه برای احراز حجر، ارجاع به پزشکی قانونی می‌دهد (ماده ۲۶۱ قانون آیین دادرسی مدنی از حیث ارجاع به کارشناس). نظر پزشکی قانونی دربار ...