به‌طور کلی، کارمندان دولت تابع قواعد عمومی «ممنوع‌الخروجی» و نیز برخی محدودیت‌های ویژه اداری هستند. مبنای ممنوع‌الخروجی می‌تواند قضایی، مالیاتی، اداری/انضباطی یا امنیتی باشد. مهم‌ترین موارد:

۱) ممنوع‌الخروجی قضایی (به‌موجب قرار یا دستور مرجع قضایی)
- مستند: ماده ۱۸۸ قانون آیین دادرسی کیفری (در پرونده‌های کیفری، مقام قضایی می‌تواند برای متهم ممنوع‌الخروجی صادر کند)؛ ماده ۲۱ قانون گذرنامه (سلب حق خروج در موارد مقرر قانونی).
- در دعاوی حقوقی، دادگاه می‌تواند برای حفظ حقوق خواهان و تضمین اجرای حکم، با استناد به مواد ۳۱۰ به بعد ق.آ.د.م (قرار تأمین) و نیز به استناد مقررات اجرای احکام مدنی، در چارچوب مقررات خاص (مانند قانون نحوه اجرای محکومیت‌های مالی) ممنوع‌الخروجی اعمال شود.

۲) ممنوع‌الخروجی مالیاتی
- مستند: ماده ۲۰۲ قانون مالیات‌های مستقیم و آیین‌نامه‌های مربوط. سازمان امور مالیاتی می‌تواند نسبت به اشخاص دارای بدهی قطعی مالیاتی، در سقف‌های مقرر و تا زمان تسویه یا دادن تضمین کافی، تقاضای ممنوع‌الخرو ...