خلاصه پاسخ:
- مهر و گواهی‌های صادره از دهیاری‌ها سند رسمی محسوب نمی‌شوند و به‌تنهایی برای اثبات مالکیت یا تغییر حدود و حقوق عینی املاک کافی نیستند.
- در تعارض میان گواهی‌های ممهور به مهر دهیاری و سوابق ثبتی (دفتر املاک، اسناد رسمی، نقشه‌ها و حدود ثبتی)، اولویت با سوابق ثبتی و مندرجات دفتر املاک است.
- گواهی‌های دهیاری در بهترین حالت می‌توانند به‌عنوان اماره و قرینه برای احراز برخی اوضاع و احوال (مانند تصرفات، سابقه احداث بنا، احراز قدمت تصرف یا تأیید عرفی حدود) مورد استناد قرار گیرند، اما در صورت تعارض با سند رسمی و ثبت، ارزش تعیینی ندارند.

تحلیل و استنادات:
۱) جایگاه حقوقی گواهی دهیاری
- دهیاری شخصیت حقوقی عمومی محلی دارد اما مأمور ثبت نیست و صلاحیت صدور اسناد مالکیت یا تعیین حدود ثبتی ندارد. گواهی‌های دهیاری عموماً اعلام وضعیت محلی‌اند (مثلاً تأیید تصرفات عرفی، کاربری محلی، یا سابقه سکونت) و از نظر ادله اثبات دعوی “سند رسمی” به ...