اقرار در حقوق ایران: تعریف، جایگاه در ادله اثبات دعوا، و نسبت آن با فشار و اکراه

۱) تعریف اقرار
- ماده ۱۲۵۹ قانون مدنی: اقرار عبارت است از اخبار به حقی برای غیر و به ضرر خود. یعنی شخص، وجود یک حق را که به نفع طرف مقابل و به زیان خود اوست اعلام می‌کند.
- ماده ۱۲۶۰ قانون مدنی: اقرار وقتی معتبر است که صریح بوده و نسبت به موضوع معین واقع شود.
- در آیین دادرسی، اقرار نوعی دلیل مستقیم و شخصی است که از اراده و بیان خود اقرارکننده ناشی می‌شود.

۲) شرایط اعتبار اقرار
- اهلیت مُقِر: مطابق ماده ۱۲۶۲ قانون مدنی، اقرارکننده باید بالغ، عاقل و قاصد و مختار باشد. فقدان هر یک (از جمله اکراه) اعتبار اقرار را مخدوش می‌کند.
- جهت اقرار: باید به ضرر مُقِر و به نفع غیر باشد (ماده ۱۲۵۹).
- صراحت و تعلق به موضوع معین: ابهام یا اجمال، ارزش اثباتی را تضعیف می‌کند (ماده ۱۲۶۰).
- امکان و قابلیت اسناد: باید به واقعه‌ای ممکن و قابل انتساب به مُقِر تعلق داشته باشد (ماده ۱۲۶۱ و قواعد عم ...