پاسخ به‌عنوان وکیل پایه یک دادگستری ایران

خلاصه پاسخ:
- مبنا: اقرارِ مأخوذ تحت اکراه، اجبار، اذیت و آزار یا شکنجه فاقد اعتبار است؛ این قاعده هم در فقه و هم در قوانین ایران تثبیت شده است.
- چالش: تعارض ظاهری میان حفظ نظم عمومی/امنیت و صیانت از حقوق دفاعی متهم در کشف سریع جرم و پیشگیری از تکرار آن.
- راهکار قضایی: قاضی باید با اتکاء به اصل برائت، قواعد دادرسی منصفانه و ادله قانونیِ مستقل از اقرار، این تعارض را مدیریت کند؛ از جمله احراز ارادی‌بودن اقرار، طرد ادله آلوده، استفاده از ادله کمکی، و تضمین جبران نقض حقوق.

۱) مبانی حقوقی
- اصل ۳۸ قانون اساسی: هرگونه شکنجه برای گرفتن اقرار یا کسب اطلاع ممنوع است؛ چنین اقراری فاقد ارزش و اعتبار است و مرتکب قابل تعقیب می‌باشد.
- اصل ۳۹ قانون اساسی: هتک حرمت و حیثیت افراد ممنوع.
- ماده ۵۷۸ قانون مجازات اسلامی (کتاب تعزیرات مصوب ۱۳۷۵): اعمال‌کننده اذیت و آزار بدنی برای اخذ اقرار مجرم است.
- مواد ۱۹۴ تا ۲۰۰ قانون آیین دادرسی کیفری ۱۳۹۲: اقرار باید روشن، بدون ابهام و از روی اختیار باشد؛ تحقیق و بازجویی با اکراه، اجبار، اغفال و فریب ممنوع است؛ ضبط صوتی‌تصویری تحقیقات و رعایت حقوق دفاعی متهم ضرورت دارد.
- ماده ۱۶۹ قانون آیین دادرسی کیفری: ادله‌ای که از طریق غیرقانونی تحصیل شده باش ...