تعریف و چارچوب گارانتی (ضمانت) در حقوق ایران

۱) مبنای قانونی گارانتی
- قانون حمایت از حقوق مصرف‌کنندگان (مصوب ۱۳۸۸) و آیین‌نامه اجرایی آن (مصوب ۱۳۸۹) چارچوب اصلی خدمات پس از فروش و ضمانت را مقرر می‌کنند.
- قانون تجارت الکترونیکی (۱۳۸۲) نیز در معاملات از راه دور، الزامات اطلاع‌رسانی درباره شرایط گارانتی را بیان کرده است.
- علاوه بر اینها، قواعد عمومی قراردادها در قانون مدنی (مواد ۱۰، ۲۱۹، ۲۲۰ و…) درباره لزوم وفای به عهد و تفسیر شروط قراردادی (از جمله شرط ضمانت) اعمال می‌شود.

۲) تعریف عملیاتی گارانتی در قانون
- اگرچه قانون تعریف اصطلاحی کوتاه و یک‌خطی از «گارانتی» ارائه نداده، اما در مجموعه مقررات، گارانتی (ضمانت) به‌عنوان تعهد فروشنده/تولیدکننده نسبت به صحت کارکرد و کیفیت کالا در مدت معین و رفع عیب بدون دریافت هزینه (یا با شرایط مقرر) شناخته می‌شود.
- ماده ۲ آیین‌نامه اجرایی قانون حمایت از حقوق مصرف‌کنندگان، ارائه خدمات پس از فروش را الزامی دانسته ...