پاسخ کوتاه و عملی

- اصل ماجرا: بر پایه ماده ۲۶۷ قانون مدنی، ایفاء دین از جانب غیر (ثالث) صحیح است و نیازمند اذن قبلی مدیون یا داین نیست؛ «ایفاء دین از جانب غیر مدیون نیز جایز است، اگر چه از طرف مدیون اجازه نداشته باشد.» بنابراین داین می‌تواند دین را از هر کسی که می‌پردازد دریافت کند.

- آثار نسبت به داین: داین با دریافت وجه بری می‌شود و حق امتناع از قبول پرداخت ثالث را ندارد مگر در مواردی که:
۱) موضوع تعهد قائم به شخص مدیون باشد (تعهد ذاتاً شخصی/غیرقابل نیابت).
۲) در قرارداد، شرط شده باشد که ایفاء فقط توسط خود مدیون صورت گیرد و این شرط مخالف قانون و نظم عمومی نباشد.
۳) پرداخت ثالث، حق داین را در تضمینات قراردادی یا موقعیت حقوقی‌اش مخدوش کند (به‌طور استثنایی و نیازمند توجیه).

- آثار ...