ماده ۲۶۷ قانون مدنی به «ایفای دین توسط غیر مدیون» می‌پردازد و قلمرو آن ناظر به شرایط، آثار و استثنائات پرداخت دین از سوی شخصی غیر از بدهکار اصلی است. خلاصه کاربردی:

۱) اصل امکان پرداخت توسط غیر
- متن ماده ۲۶۷ ق.م.: «ایفای دین از جانب غیر مدیون هم جایز است اگرچه از طرف مدیون اجازه نداشته باشد؛ ولی کسی که دین دیگری را ادا می‌کند اگر با اذن او نباشد حق رجوع به او ندارد.»
- نتیجه:
- داین (طلبکار) اصولاً باید پرداختِ صحیح دین را از هر شخصی بپذیرد مگر دین «قابلیت قائم‌به‌شخص» داشته باشد.
- پرداختِ صحیح، تعهد را نسبت به داین ساقط می‌کند و بری‌الذمه شدن مدیون را در پی دارد.
- اگر پرداخت با اذن یا نیابت مدیون باشد، پرداخت‌کننده حق رجوع به مدیون دارد؛ اگر بدون اذن باشد، اصل بر عدمِ حق رجوع است مگر تحت عناوین قانونی دیگر (مانند اداره فضولی مال غیر در موارد استثنایی، یا جانشینی قانونی/قراردادی در برخی نظام‌های خاص).

۲) محدودیت‌ها و استثنائات
- دیونی که «قائم‌به‌شخص» مدیون‌اند یا ماه ...