پاسخ کلی و کاربردی (با استناد به حقوق ایران)

۱) تعریف و ماهیت هر گزینه
- مالکیت (عین): مالک حق کامل نسبت به مال غیرمنقول دارد؛ شامل حق استفاده، انتفاع، نقل و انتقال، رهن، وصیت، و ارث. مبنا: مواد ۳۰، ۳۱، ۳۳ قانون مدنی.
- اجاره بلندمدت ۹۹ ساله: عقد اجاره منافع است نه تملک عین. مستأجر فقط حق انتفاع/استفاده از منافع در مدت معین دارد. پس از انقضا، اصل ملک به موجر بازمی‌گردد. مبنا: مواد ۴۶۶ به بعد قانون مدنی. مدت اجاره می‌تواند طولانی باشد و محدودیت عامی در قانون مدنی برای ۹۹ سال نیست، به شرط معین بودن مدت و مشروعیت جهت.

۲) تفاوت‌های حقوقی اصلی
- حق عینی vs حق دینی:
- مالکیت: حق عینی است و در برابر همه قابل استناد است.
- اجاره: حق دینی مستأجر در برابر موجر است؛ با این حال در برابر منتقل‌الیه هم با شرایطی محترم است (ماده ۴۹۸ ق.م: انتقال عین به غیر موجب بطلان اجاره نیست).
- نقل و انتقال:
- مالک: می‌تواند ملک را بفروشد، هبه کند، صلح کند، رهن بگذارد.
- مستأجر: اصولا فقط حق انتقال منافع دارد اگر در عقد اجازه داده شده باشد یا منع نشده باشد (مواد ۴۷۴ و ۴۷۵ ق.م؛ و در اجاره اماکن تجاری مقررات خاص سابق ممکن است مطرح شود).
- پایان مدت:
- مالکیت: دائمی و قابل زوال با اسباب خاص (تملکات عمومی با قانون، اسقاط، تلف).
- اجاره ۹۹ ساله: با انقضای مدت خاتمه می‌یابد و کل منافع به موجر برمی‌گردد (مواد ۴۹۴، ۵۰۱ ق.م).
- ارث و وصیت:
- مالکیت: به وراث می‌رسد ( ...