خلاصه پاسخ: صرفِ اقرار به صوری بودن معامله، به‌خودیِ‌خود سند رسمی را «بی‌اثر» و باطل نمی‌کند؛ اما اگر صوری بودن در مرجع صالح اثبات شود، دادگاه می‌تواند به استناد مواد قانونی مربوط، حکم به بی‌اعتباری معامله و آثار آن بدهد. تشخیص نهایی با دادگاه است و بار اثبات با مدعیِ صوری بودن است.

توضیح حقوقی:
- تعریف معامله صوری: بر اساس اصول کلی حقوق مدنی، معامله صوری زمانی است که قصد انشای واقعی وجود ندارد و طرفین صرفاً برای ظاهر، عقد را منعقد می‌کنند (قصد جدی بر ایجاد اثر حقوقی ندارند). چنین معامله‌ای به‌دلیل فقدان قصد واقعی، باطل است (مواد ۱۹۰ و ۱۹۱ قانون مدنی درباره قصد انشا؛ بنگرید نیز به ماده ۲۱۸ قانون مدنی درباره معاملات به قصد فرار از دین و مفهوم فقدان قصد جدی).
- سند رسمی و اعتبار آن: مطابق ماده ۱۲۸۷ قانون مدنی و ماده ۷۰ قانون ثبت، سند رسمی درباره مندرجات خود و مفاد آن معتبر است و ...