پاسخ به‌صورت کاربردی و مبتنی بر حقوق ایران:

الف) تفاوت کلی «فسخ قرارداد» و «الزام به انجام تعهد»
- الزام به انجام تعهد: وقتی قرارداد صحیح و لازم‌الاجراست و متعهد ترک انجام تعهد کرده، متعهدله می‌تواند اجرای عین تعهد را از دادگاه بخواهد. مبنا: مواد ۲۱۹، ۲۲۰، ۲۲۱، ۲۲۲ قانون مدنی. دادگاه می‌تواند در صورت امکان، متعهد را ملزم به انجام عین تعهد کند و عندالاقتضا خسارت تأخیر یا عدم انجام را هم حکم دهد.
- فسخ قرارداد: به‌معنای برهم‌زدن یک‌جانبه قرارداد لازم به استناد «خیار» یا «شرط فسخ». با فسخ، قرارداد برای آینده منحل می‌شود و طرفین باید عوضین را مسترد کنند. مبنا: مواد ۳۹۶ به بعد، ۴۳۹، ۴۴۰، ۴۴۹ قانون مدنی.

ب) اعمال حق فسخ مستلزم چه شرایطی است؟
برای اینکه فسخ معتبر و مؤثر باشد، معمولاً این شرایط باید وجود داشته باشد:

۱) وجود سبب قانونی یا قراردادی برای فسخ
- وجود یکی از خیارات قانونی مندرج در ماده ۳۹۶ ق.م (مثل خیار شرط، غبن، تدلیس، عیب، تأخیر ثمن در بیع، تخلف از وصف، تبعض صفقه و …) یا وجود شرط صریح فسخ در قرارداد.
- در خیار تخلف از شرط فعل یا صفت: اثبات تخلف شرط و عدم امکان اجبار به انجام شرط یا عدم حصول نتیجه. مبنا: مواد ۲۳۴ تا ۲۳۹ ق.م.
- در خیار شرط: تعیین مدت برای اعمال فسخ ا ...