دعوای «الزام به انجام تعهد» در حقوق ایران دعوایی است که متعهدله (طرف طلبکارِ تعهد) علیه متعهد (طرفی که تعهد بر عهده اوست) مطرح می‌کند تا دادگاه او را به اجرای مفاد قرارداد ملزم کند. به بیان ساده، وقتی قراردادی صحیح و لازم‌الاجرا منعقد شده و یکی از طرفین از انجام تعهداتش خودداری یا تأخیر می‌کند، طرف دیگر می‌تواند از دادگاه بخواهد حکم به انجام همان تعهد صادر شود.

مبانی و مستندات قانونی
- اصل لزوم قراردادها: ماده ۲۱۹ قانون مدنی، قراردادهای صحیح را برای طرفین لازم‌الاتباع می‌داند مگر آنکه به رضای طرفین اقاله یا به علت قانونی فسخ شود. نتیجه: اصل بر اجرای قرارداد است و دادگاه باید به اجرای آن کمک کند.
- لزوم وفای به عهد: ماده ۲۲۰ قانون مدنی، متعاملین را نه فقط به مفاد صریح عقد بلکه به لوازم عرفی و قانونی آن ملتزم می‌داند.
- امکان اجبار متعهد: ماده ۲۲۱ و ۲۲۲ قانون مدنی، در صورت عدم انجام تعهد، متخلف مسئول خسارات است و در مواردی که انجام تعهد ممکن باشد، دادگاه می‌تواند متعهد را اجبار به انجام کند؛ و اگر انجام توسط غیر ممکن باشد یا متعهد انجام ندهد، به هزینه متعهد انجام می‌شود.
- بدل اجرا و خسارات: ماده ۲۲۷ و ۲۲۹ و ۲۳۰ قانون مدنی در باب مسئولیت عدم انجام تعهد و وجه التزام و خسارات ت ...