پاسخ به‌صورت عملی و با استناد به حقوق ایران:

۱) تفکیک مفهومی: فسخ قرارداد vs. دعوای الزام به انجام تعهد
- فسخ: حقی استثنایی برای برهم‌زدن یک‌جانبه قرارداد در صورت وجود سبب قانونی یا قراردادی (مواد ۲۱۹، ۲۳۷، ۲۳۸، ۲۳۹ و نیز خیارات قانون مدنی مانند مواد ۳۹۶ به بعد). اثر فسخ قهقرایی است و معمولاً منتهی به انحلال قرارداد و اعاده عوضین می‌شود.
- الزام به انجام تعهد: دعوای اثبات و اعمال مفاد قرارداد در برابر متعهد ممتنع است (مواد ۲۲۰، ۲۲۱، ۲۲۲، ۲۲۶، ۲۳۷ تا ۲۳۹ ق.م). اثر آن حفظ قرارداد و اجبار متعهد به اجرای عین تعهد است؛ در صورت تعذر، به بدل (وجه التزام، خسارت یا انجام توسط ثالث به‌حساب متعهد) می‌رسد.

۲) شرایط و مقدمات لازم برای طرح دعوای الزام به انجام تعهد
الف) وجود قرارداد صحیح و لازم‌الاجرا
- باید قرارداد واجد شرایط اساسی صحت معاملات باشد (ماده ۱۹۰ ق.م: قصد، رضا، اهلیت، موضوع معین و مشروعیت جهت).
- لزوم قرارداد: اصل لزوم معاملات (ماده ۲۱۹ ق.م). اگر قرارداد جایز باشد یا فسخ/اقاله شده باشد، الزام منتفی است.
- قابلیت اجرای تعهد: موضوع تعهد باید ممکن، معین یا قابل تعیین و مشروع باشد (مواد ۲۱۴، ۲۱۵، ۲۱۶ ق.م).

مدرک عملی: ارائه اصل قرارداد/اسناد عادی یا رسمی، الحاقات، الحاقیه‌ها، مکاتبات.

ب) احراز تعهد، سررسید و نقض آن
- موعد انجام: باید موعد فرا رسیده یا شرط تعلیقی محقق شده باشد؛ در تعه ...