پاسخ تحلیلی و عملی (با استناد به قوانین ایران)

۱) چارچوب مفهومی
- فسخ قرارداد: حقی استثنایی برای برهم‌زدن یک عقد لازم به‌ دلیل وجود خیار (قانونی یا قراردادی) یا تخلف طرف مقابل از شروط اساسی. اثر آن قهقرایی است و عموماً تعهدات آتی را ساقط و وضعیت را به حالت قبل بازمی‌گرداند (مواد ۲۱۹، ۳۹۶ به بعد، ۴۵۵ و ۲۸۶ قانون مدنی).
- دعوای الزام به انجام تعهد: زمانی مطرح می‌شود که قرارداد معتبر است و متعهد از اجرای تکلیف خود امتناع کرده. دادگاه می‌تواند حکم به اجرا، تمهیدات جایگزین (اجازه انجام تعهد به‌ هزینه متعهد) و در صورت امکان، اجبار به تسلیم یا انجام دهد (مواد ۲۲۰، ۲۲۱، ۲۲۲، ۲۲۷، ۲۳۷ و ۲۳۸ قانون مدنی؛ ماده ۴۵ قانون اجرای احکام مدنی).
- وجه‌التزام (خسارت مقطوع قراردادی): مبلغ یا نحوه محاسبه خسارت ناشی از تأخیر یا عدم انجام تعهد است که طرفین پیشاپیش تعیین می‌کنند و در حالت کلی جایگزین اثبات خسارت واقعی می‌شود (مواد ۱۰، ۲۲۱، ۲۲۶، ۲۳۰ قانون مدنی؛ رأی وحدت‌رویه ۸۰۵-۱۳۹۹ هیأت عمومی دیوان عالی کشور بر امکان جمع خسارت قراردادی با سایر ضمانت‌اجراها در حدود توافق).

۲) رابطه وجه‌التزام با فسخ
- امکان جمع فسخ با وجه‌التزام: اگر وجه‌التزام برای «عدم انجام» یا «تخلف» تعیین شده باشد و شما به‌سبب همان تخلف حق فسخ دارید، در بسیاری از موارد می‌توانید هم فسخ کنید و هم وجه‌التزام مربوط به عدم ...