پاسخ به‌صورت کاربردی و مبتنی بر مقررات ایران:

۱) مبانی قانونی نوبت‌کاری و شب‌کاری
- قانون کار: مواد ۵۱ تا ۶۱ (ساعات کار، اضافه‌کاری، شب‌کاری، کار در روزهای جمعه و تعطیلات)، ماده ۷۵ (حمایت‌های ویژه)، ماده ۵۹ (اضافه‌کاری)، ماده ۵۸ (شب‌کاری)، ماده ۵۷ (کار مختلط)، ماده ۵۲ (کار در مشاغل سخت و زیان‌آور)، ماده ۶۴ تا ۶۶ (مرخصی) و آیین‌نامه‌ها/بخشنامه‌های وزارت کار.
- برای کادر درمان بخش دولتی: علاوه بر قانون کار (در مواردی که تابع آن هستند)، مقررات خاص استخدامی از جمله قانون مدیریت خدمات کشوری و آیین‌نامه‌های وزارت بهداشت/دانشگاه‌های علوم پزشکی، دستورالعمل‌های مدیریت خدمات پرستاری، فوق‌العاده نوبت‌کاری و شبانه‌روزکاری (مصوبات هیأت وزیران) نیز اعمال می‌شود. در بخش خصوصی درمانی، غالباً قانون کار ملاک است.

۲) تعریف‌ها و تمایزها
- ساعات کار عادی: حداکثر ۴۴ ساعت در هفته (ماده ۵۱). امکان شناور کردن ساعات در چارچوب هفته وجود دارد.
- شب‌کاری: طبق ماده ۵۸، کاری که بین ساعت ۲۲ تا ۶ صبح انجام می‌شود. مزایای شب‌کاری جدا از اضافه‌کاری است.
- نوبت‌کاری (شیفتی): کاری که در طول ماه به طور منظم بین صبح/عصر/شب گردش می‌کند. درصد فوق‌العاده بر حسب الگوی چرخش فرق می‌کند.

۳) مزایای مزدی نوبت‌کاری و شب‌کاری (قانون کار)
...